#Przejdź do treści strony
Pomoc w czytaniu:
Dom Pomocy Społecznej
Opieka nad chorymi
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Trudnych sytuacji w opiece można uniknąć

Brak wiedzy to najczęstszy problem w opiece nad chorym na Alzheimera czy inne choroby otępienne.

Wiedza to podstawa – potwierdza Wanda Gawrońska, konsultantka z Gdańskiego Stowarzyszenia Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera – Ktoś nawet powiedział: „Im więcej wiedzy, tym mniej cierpienia”. Podczas mojej pracy spotykam się z opiekunami zajmującymi się chorymi członkami rodziny i widzę, co stanowi przeszkodę. Często jest to brak zrozumienia, dlaczego chory zachowuje  inaczej, niż dotychczas. Brak zrozumienia, że chory nie robi czegoś złośliwie, a  jego zachowanie wynika z uszkodzeń mózgu – prowadzi do frustracji opiekuna i nierzadko do agresji chorego. Opiekun często postępuje instynktownie, natomiast gdy ma wiedzę to unika wielu rozczarowań.

 

Zdaniem Wandy Gawrońskiej problemami codziennymi opiekunów rodzinnych są wątpliwości co do tego, jak reagować na konkretne zachowania chorego, czy jak  pielęgnować chorego leżącego,

 

Nieraz mały problem urasta do wielkiego – twierdzi Gawrońska. – Od tego jesteśmy, aby naprowadzać opiekuna na właściwy tor. Dysponujemy świetnie opracowanymi broszurkami pomocnymi w opiece nad chorym. Są tam podane przykłady zachowań chorego i reakcji opiekunów na nie. Mówimy m.in. jak zorganizować czas, jak stymulować zachowanie chorego, jak ważny jest kontakt z lekarzem, przyjmowanie leków i postawa opiekuna w stosunku do podopiecznego.

 

Choroby demencyjne wymagają dużo więcej wiedzy, niż nam się wydaje – uważa Marlena Meyer, trenerka autorskiego programu Teepy Snow „Pozytywne podejście do opieki”. – Żyjemy w przekonaniu, że choroba Alzheimera to problemy z pamięcią i wokół tego się kręcimy próbując naprawić deficyt pamięci, żeby chorzy lepiej zapamiętywali. A nie na tym polega specyfika Alzheimera i innych chorób otępiennych. Ludzie nie pamiętają, bo nie mogą. A nie mogą dlatego, że choroby te powodują uszkodzenia w mózgu. W zależności od tego, w którym miejscu mózg choruje, mamy inne objawy; inaczej możemy także nazywać chorobę

 

Dlatego 11 września w DPS w Sopocie rusza bezpłatny cykl spotkań dla opiekunów nieformalnych, czyli rodzin mających pod opieką chorujących na chorobę Alzheimera lub inną chorobę otępienną. Wiedza  trafić ma do osób zajmujących się chorymi na choroby otępienne, ale nie tylko. Wszystko ma odbywać się na zasadzie spotkań bazujących na programie „Pozytywne podejście do opieki” autorstwa Teepy Snow.

 

Podczas cyklicznych spotkań chcemy wyjaśnić rodzinom, dlaczego ich podopieczni zachowują się w taki, a nie inny sposób i pokazać z czego to wynika – informuje Marlena Meyer. – Chcemy ich uświadomić, że nie wszystkie leki, które dostają chorzy, przyniosą skutek, którego opiekunowie oczekują. Chcemy im podpowiedzieć, w jaki sposób używając metod niefarmakologicznych – wspierać samodzielność chorych, by jednocześnie opiekunowie byli mniej wyczerpani. Chcemy, aby opiekunowie nauczyli się rozpoznawać potrzeby, których chorzy członkowie ich rodzin nie mogą nazwać; wtedy oni będą mogli na nie odpowiedzieć. Chcemy ich nauczyć, żeby stali się detektywami i byli zawsze o krok przed tym, co mogłoby się wydarzyć. Wielu trudnych sytuacji w opiece można uniknąć. One nie wynikają wprost z choroby, ale z tego, że nasze otoczenie jest nieprzygotowane.

 

Osoby które wezmą udział w spotkaniach dowiedzą się także, jak przystosować mieszkanie, co usunąć, co dodać, jak oświetlić wnętrze, by chory członek rodziny czuł się w nim dobrze i bezpiecznie. Samodzielność chorego to więcej czasu dla opiekuna.

 

Ich wiedza będzie szersza, więc komunikacja będzie lepsza, a w rezultacie relacja z podopiecznym zyska na jakości – uważa Meyer. – W swoim doświadczeniu zawodowym często spotykam się z problemem wynikającym z braku dobrej komunikacji. Ale spotkałam także wielu genialnych opiekunów, którzy w opiece nie mają żadnych problemów. A jeśli ktoś robi coś świetnie instynktownie i opieka ta podnosi jakość życia obydwu osób, to co mógłby osiągnąć opiekun, gdyby w taką wiedzę był wyposażony wcześniej..?

 

Zapraszamy na pierwsze spotkanie z Marleną Meyer odbędzie się 11 września o godz. 16 w Domu Pomocy Społecznej przy ul. Mickiewicza 49, tel. 58 718 23 12

 

 

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Kącik Terapii Reminiscencyjnej

Dom Pomocy Społecznej w Sopocie zapewnia pomoc oraz profesjonalną opiekę wszystkim mieszkańcom. Jednak niektórzy z naszych podopiecznych potrzebują szczególnego wsparcia  i indywidualnego podejścia. Są to przede wszystkim osoby cierpiące na zaburzenia pamięci, demencję czy chorobę Alzheimera. To właśnie do tych osób skierowana jest nowa forma terapii, którą zdecydowaliśmy się wprowadzić w naszym ośrodku.

Kliknij,  aby przeczytać więcej: Kącik Terapii Reminiscencyjnej

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Posiłki i żywienie w chorobie Alzheimera

Jedzenie obok snu, oddychania i picia sytuuje się najniżej w hierarchii potrzeb człowieka  i wydawać  by się mogło, jest  prostą, wręcz mechaniczną czynnością nie wymagającą namysłu, w którą natura wyposażyła człowieka do przetrwania

kliknij,  aby przeczytać więcej: posilki-i-zywienie

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Indywidualne wsparcie naczelną zasadą pracy z osobą z chorobą Alzheimera

Wsparcie terapeutyczne  ma na celu  zachowanie zasobów osoby dotkniętej chorobą Alzheimera, możliwie najdłużej. W oparciu o testy diagnostyczne przygotowywany zostaje plan działań terapeutycznych zawierający wielopłaszczyznowe treningi, które uzależnione są od nasilenia otępienia, bazujące na dobrze zachowanych umiejętnościach, a jednocześnie wymagające od chorego wysiłku.

kliknij, aby przeczytać więcej :  indywidualne-wsparcie

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

WOLONTARIAT

Wolontariat, definiowany jako działalność dobrowolna i nieodpłatna jest jedną z ważnych działań na rzecz osoby chorej przebywającej w Domu Pomocy Społecznej. W sprawowaniu interdyscyplinarnej opieki nad chorym obok specjalistów: lekarza, personelu pielęgniarskiego, opiekuńczego, psychologa, rehabilitanta i opiekunów duchowych bardzo ważną rolę odgrywają wolontariusze. Są znaczącą pomocą w zaspokajaniu potrzeb emocjonalnych i duchowych chorego.

kliknij, aby przeczytać więcej : wolontariat_DPS

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Aktywność ruchowa osób z chorobą Alzheimera

Aktywność ruchowa osób starszych to obok żywienia i prawidłowej higieny jeden z najważniejszych czynników zapewniających nie tylko dobre samopoczucie, ale także pozwalających utrzymać sprawność fizyczną i dobrostan psychiczny. Regularny ruch poprawia kondycję, wydolność oddechową, równowagę i koordynację ruchową. Odpowiednio dobrane ćwiczenia wzmacniają mięśnie kończyn, a tym samym pomagają w utrzymaniu samodzielności w wykonywaniu czynności dnia codziennego. U osób z chorobą Alzheimera, aktywność fizyczna niweluje napięcie pycho-emocjonalne i stanowi urozmaicenie w codziennym planie dnia. Nie należy obawiać się, że dynamiczne czynności będą zbyt inwazyjne dla chorego i spowodują niepokój lub agresję. Dobrze dobrany do stanu zdrowia fizycznego i psychicznego zestaw ćwiczeń, wykonywany cyklicznie, nie powinien w żaden sposób zaszkodzić choremu, a przynieść szereg korzyści.

Kliknij, aby przeczytać dalej: Gimnastyka

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Muzykoterapia formą terapii osób z chorobą Alzheimera.

W zaawansowanym stadium choroby Alzheimera kontakt z pacjentem jest często bardzo utrudniony, a zaburzenia poznawcze zmniejszają spektrum działań terapeutycznych i oddziaływań na chorego. Muzykoterapia jest formą terapii, która stosowana może być także u osób w bardzo zaawansowanym stanie chorobowym i bez kontaktu słowno logicznego. Muzykoterapia dla osób w kontakcie słowno – logicznym bardzo często bazuje nie tylko na utworach instrumentalnych, ale także na tych z tekstem, znanych uczestnikom.

kliknij, aby przeczytać więcej: Muzykoterapia

 

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Dom Pomocy Społecznej szansą dla Chorego i Opiekuna.

Decyzja o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej osoby bliskiej, chorującej na Chorobę Alzheimera jest dla rodziny bardzo trudna, nie tylko ze względu na rozłąkę  z chorym, ale przede wszystkim na wciąż istniejącą społecznie presję na opiekę rodzinną. W Polsce ośrodki wsparcia dla chorych, zwłaszcza te stacjonarne – całodobowe, wciąż określane są mianem domów starców, a sami seniorzy niejednokrotnie budzą w rodzinie poczucie winy mówiąc: „najlepiej oddajcie mnie do domu starców”. Umieszczenie chorego w domu pomocy nabiera znaczenia oddania, pozbycia się, niechęci do opieki, jaką mają niewdzięczne dzieci. W rozmowach z rodzinami, jawi się częste wyobrażenie o domu pomocy społecznej, jako miejscu, w którym osoby starsze leżą w łóżkach, nie ma żadnych aktywności, a personel nie opiekuje się chorymi tak, jak w opinii rodziny powinien. Tymczasem dla wielu seniorów, zwłaszcza z zaburzeniami pamięci, stacjonarny dom pomocy staje się szansą na utrzymanie bieżącego stanu zdrowia przez długie tygodnie a nawet lata, opiekę profesjonalnej kadry, która rozumie potrzeby chorego, a także przywrócenie jego społecznego funkcjonowania.

kliknij, aby przeczytać więcej: DPS-jako-szansa

 

 

 

 

 
 
Zwiększ czcionkę Zmniejsz czcionkę

Paro – zwierzęcy przyjaciel

Paro to zaawansowany interaktywny robot stworzony przez AIST, wiodącego japońskiego pioniera automatyki przemysłowej. Wykorzystywany jest w placówkach terapeutycznych i szpitalnych, w których obecność żywych zwierząt jest niemożliwa ze względu na stan pacjenta lub trudna logistycznie do zorganizowania. Wizualnie do złudzenia przypomina on małą foczkę, ma także jej wagę i miękkość futerka. Nie bez przyczyny jest foką, bowiem zwierzę to nie niesie żadnych negatywnych skojarzeń i wspomnień, gdyż z założenia, potencjalni pacjenci odbywający terapię, nie mieli nigdy tak bliskiego kontaktu z prawdziwą foką i tym samym nie mogła na nich źle wpłynąć.

kliknij  aby przeczytać dalej:  Paro